Wspólnota Maryi Oblubienicy na Pustyni

... z "Drogi Życia"

Początki Wspólnoty Maryi Oblubienicy na Pustyni sięgają lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Grupa animatorów posługujących w ramach Ruchu Światło-Życie, pragnęła ściślejszych zasad wspólnego życia, wykraczających poza posługiwanie w letnich rekolekcjach formacyjnych. Małżeństwo wywodzące się z tej właśnie grupy/diakonii, rozeznając drogi zaangażowania w Kościół, w trakcie pobytu we Wspólnocie Błogosławieństw, otrzymało wezwanie powrotu do Polski, celem podjęcia drogi "wspólnoty życia apostolskiego", według zasad Charyzmatu Światło-Życie. Od tamtego czasu, wspólnota istnieje już ponad jedenaście lat. Jej powstanie odczytywane jest jako łaska roku milenijnego.

 Wspólnota, którą przeżywamy będąca owocem katolickiego Ruchu Światło-Życie, głęboko zakorzeniona jest w teologii katolickiej. Przyjmuje ona w pełni Naukę Kościoła Katolickiego i Jego posłannictwo, poddając się prowadzeniu Ducha Świętego, urzeczywistniając je w postawie jedności i służby wszystkim członkom Ciała Chrystusowego.
Celem Wspólnoty jest życie według Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa, w tradycji i Nauce Kościoła, oparte na braterskiej Miłości według zasad chrześcijańskiej doktryny, którego Źródłem są Sakramenty Święte, Adoracja Najświętszego Sakramentu i codzienna modlitwa wraz z medytacją Słowa Bożego, a zadaniem życie w postawie braterskiej Miłości, nieustanna praca nad sobą, wierne wypełnianie obowiązków stanu oraz sumienne wypełnianie wszelkich zadań wynikających wykonywanej profesji.

CHARYZMAT WSPÓLNOTY.

Głównym Charyzmatem wspólnoty jest kontemplacja Trójjedynego Boga, Apostolstwo słowa i czynu pośród pustyni codzienności, w wiernym wypełnianiu obowiązków stanu, w postawie pełnej dyspozycyjności, na wzór Najświętszej Maryi Panny Oblubienicy Ducha Świętego.

ZASADY ŻYWOTNOŚCI CHARYZMATU WSPÓLNOTY

LITURGIA - Żródło i Szczyt na pustyni codzienności
Światło - Życie
Misericordia
Ecclesia Mater - Mater Ecclesiae
Oblubieniec - Oblubienica

Tak więc głównym zadaniem wspólnoty jest Ewangelizacja życiem, której przesłaniem są ewangeliczne słowa; „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!”(1J 3,18), a także podejmowanie wielorakiej służby w kościele, w świecie współczesnym, poprzez pracę na rzecz ubogich, osób bezrobotnych i zagrożonych bezrobociem; organizowanie pomocy potrzebującym oraz misję modlitwy-wstawiennictwa, formację duchowo-intelektualną i niesienie światu Słowa Bożego.

Jako dzieci Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia, Oblubienicy i Królowej Świętego Miasta Jeruzalem, Niepokalanej Matki Kościoła, pragniemy upodabniać się do Niej we wszystkim, a w szczególności, chcemy przyjmować Jej postawę czułego pochylenia się nad każdym człowiekiem i troskliwej nad nim opieki, niezależnie od jego wyznania, narodowości, czy statusu społecznego. Jak Matka Najświętsza w Darze Szkaplerza ogarnęła nas płaszczem swej macierzyńskiej opieki, tak i my pragniemy otaczać opieką naszych braci w pustyni ich codzienności.

Jako dzieci Kościoła Matki, który nazwany został w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele soboru watykańskiego II, górnym Jeruzalem i matką naszą, oraz przedstawiony został jako „...nieskalana Oblubienica niepokalanego Baranka, którą Chrystus umiłował i wydał siebie samego za nią, aby ją uświęcić, którą złączył ze sobą węzłem nierozerwalnym i nieustannie ją żywi i pielęgnuje, i którą oczyściwszy zechciał mieć złączoną ze sobą oraz poddaną w miłości i wierności, którą wreszcie hojnie obdarzył na wieki dobrami niebiańskimi, abyśmy pojąć mogli Bożą i Chrystusową do nas miłość, przewyższającą wszelką władzę, pragniemy tu na ziemi przebywając na tułaczce daleko od Pana, mając się za wygnańców, szukać tego i to miłować, co jest w górze, gdzie przebywa Chrystus siedzący po prawicy Bożej, gdzie życie nasze ukryte zostało z Chrystusem w Bogu aż do chwili, gdy z Oblubieńcem naszym, będziemy mogli połączyć się  w wiecznej Adoracji, zanurzeni w Jego Miłości. ” (por. KK rozdz.I.6)

Pragniemy coraz doskonalej i we wszystkim naśladować naszego Pana, Jezusa Chrystusa,  który z Miłości ku nam ogołocił samego siebie przyjąwszy postać sługi i stał się posłusznym Woli Ojca, aż do całkowitego wyniszczenia na drzewie Krzyża.  ( Flp 2,6-11 )

Za przykładem naszej patronki, Św. Teresy z Lisieux pragniemy nieustannie stawać się miłością w Sercu Kościoła Matki, naśladując oblubieńczą postawę Niepokalanej Dziewicy Maryi, która trwając w obecności Boga Żywego na pustyni swej codzienności, we wszystkim Jemu się podobała, z radością i w całkowitym poddaniu przyjmowała Jego zbawcze plany, oddając się w zaufaniu opiece Jego Opatrzności. Tę postawę oblubieńczej Miłości, pragniemy coraz doskonalej realizować poprzez życie posłuszne, czyste i ubogie, wyrażające się w całkowitym posłuszeństwie Kościołowi. Posłuszeństwo wspólnocie ma wymiar braterskiej miłości według stanu. W drodze kontemplacji pragniemy nieustannie wpatrywać się w Oblicze naszego Pana Jezusa Chrystusa, zanosząc wraz ze Świętą Faustyną przed Jego Miłosierne Oblicze całą biedę świata, w szczególny sposób służąc światu darem wstawiennictwa. Przyzywając obecności Ducha Świętego, prosimy o Jego w nas działanie; aby nasze ręce, myśli, motywy działania, stawały się z dnia na dzień coraz bardziej miłosierne, abyśmy pełniąc misję Miłosierdzia na pustyni codzienności, stawali się na wzór naszego Oblubieńca, Jezusa Chrystusa. Drogę nieustannej modlitwy i adoracji podejmujemy w odpowiedzi na wezwanie Pana Jezusa: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego Pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których Pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie (Łk12,35-37a)                                                                      
„Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną? Czuwajcie i módlcie się,  abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe.” ( Mt 26,40b-41 )